காடவர் கோன் கழற்சிங்கன்

வன்னிய குல க்ஷத்ரிய வேந்தரான “காடவர் கோன் கழற்சிங்க நாயனாரை”, சுந்தரர் தனது திருத்தொண்டத்தொகையில் கீழ்கண்டவாறு குறிப்பிடுகிறார்கள் :-
“கடல் சூழ்ந்த உலகுஎலாம் காக்கின்ற பெருமான்
காடவர் கோன் கழற்சிங்கன் அடியார்க்கும் அடியேன்”
பல்லவர் பெருமான் கழற்சிங்க நாயனார் அவர்கள், சைவ நாயன்மார்களுள் ஒருவர் ஆவார்கள். இவர், கடலால் சூழப்பட்ட பல நாடுகளை ஆட்சி செய்தவர் என்பதை சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் அவர்கள் மிகத் தெளிவாக குறிப்பிடுகிறார்கள்.
எனவே இந்த அடிப்படை சான்றின் மூலம் தெரியவரும் உண்மையானது என்னவென்றால், வன்னிய குல க்ஷத்ரிய வேந்தர்களான பல்லவர்கள், தென் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளை ஆட்சி செய்தவர்கள் என்பதும் அங்கே அவர்கள் பல கோயில்களை கட்டியவர்கள் என்பதாகும்.
சோழர்கள் காலத்தில் பெரியபுராணம் எழுதிய புலவர் சேக்கிழார் பெருமானார் அவர்கள், அப் புராணத்தில் காடவர் கோன் கழற்சிங்க நாயனாரை :-
“படிமிசை நிகழ்ந்த தொல்லைப் பல்லவர் குலத்து வந்தார்” என்றும் “காடவர் குரிசி லாராங் கழற்பெருஞ் சிங்க னார்” என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
இத்தகைய பெருமைமிகு பல்லவ வம்சத்தில் இருந்து வந்தவரே, வீர வன்னிய குல க்ஷத்ரிய வேந்தன் “காடவ கோப்பெருஞ்சிங்கபல்லவன்” ஆவார்கள்.
—– xx —– xx —– xx —–

Advertisements

காடவன் மாதேவி

முதலாம் குலோத்துங்கச் சோழனின் பட்டத்தரசியான “காடவன் மாதேவி” அவர்கள், பல்லவ வம்சத்தில் தோன்றிய அரசியாவார்கள். பள்ளி குல காடவராய கோப்பெருஞ்சிங்கனின் வம்சத்தை சேர்ந்தவர்கள் ஆவார்கள்.
இவர்களது பெயரினில் ஓர் “சதுர்வேதிமங்கலம்” அமைந்திருந்தது என்பதை சோழர்கள் காலக் கல்வெட்டு ஒன்று குறிப்பிடுகிறது:-
“காடவன் மாதேவி ஆன விருதராஜபயங்கர சதுர்வேதிமங்கலம்” (S.I.I Vol-II, No.22, Page – 114)
“விருதராஜா பயங்கரன்” என்பது முதலாம் குலோத்துங்கச் சோழனின் பெயராகும். அவன் “பல விருதுகள் பெற்ற அரசர்களுக்கெல்லாம் பயங்கரமான அச்சத்தை கொடுப்பவன்” என்பதால் “விருதராஜ பயங்கரன்” என்று அழைக்கப்பெற்றான்.
சோழ மன்னர்கள், “வன்னிய குல க்ஷத்ரிய” சமூகத்தைச் சேர்ந்த அரசியார் “காடவன் மாதேவி” பெயரிலும் சதுர்வேதிமங்கலத்தை ஏற்படுத்தி அதை “பிராமணர்களுக்கு” கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது உண்மையிலே வன்னியர்கள் பெருமையடையவேண்டிய விஷயமாகும்.
வன்னிய மன்னர்களான நிலகங்கரையர்களும், சம்புவராயர்களும் கீழ்கண்ட சதுர்வேதிமங்கலங்களை, பிராமணர்களுக்குஅமைத்து கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதை கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடுகின்றன. அவை :-
“பஞ்சநதிவாணச் சதுர்வேதிமங்கலம்”
“ஆதிநாயகச் சதுர்வேதிமங்கலம்”
“சம்புகுலப் பெருமாள் அகரமான இராஜ கம்பீரச் சதுர்வேதிமங்கலம்”
“செய்யாற்று வென்றான் சதுர்வேதிமங்கலம்”,
“ஸ்ரீ மல்லிநாதச் சதுர்வேதிமங்கலம்”,
“வீரகம்பீர சதுர்வேதிமங்கலம்”,
“ஸ்ரீமத் ராஜநாராயணச் சதுர்வேதிமங்கலம்”
“காங்கயநல்லூரானநீலகண்டர் சதுர்வேதிமங்கலம்”
“ஓசூரான காலிங்கராய நல்லூரான காலிங்கராயச் சதுர்வேதிமங்கலம்”
“இந்திரவனமான இராசநாராயணக்கவனமங்கலம்”
சதுர்வேதிமங்கலங்களை க்ஷத்ரியர்களான வன்னியர்கள், பிராமணர்களுக்குஏற்படுத்திக்கொடுத்தது என்பது அவர்களின் மீது வைத்திருந்த மிகப்பெரிய மரியாதையை காட்டுகிறது. இன்றும் பல வன்னியர்கள் பிராமணர்களின் மீது மிகப்பெரிய மரியாதையை வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது உண்மையாகும்.
—– xx —– xx —– xx —

வன்னியர் வரலாறு vanniyar history

Naga Vamsam Palli Caste Vanniyar

Nagavamsa Kshatriyas played vital role in the Indian history.  They claim to belong to the Nagavamsa, (i.e) Naga (Cobra) race and the Kasyapa Gotra.  Several records of them reveals about their exact history and also paved the way to identify about their community to which they belonged.  They claim that, they belongs to “Agni Kula Kshatriyas” (i.e) “Vanniya Kula Kshatriyas”.

Nagavamsi Kshatriyas had more branches such as “Bastar Chhindaka Family”, “Sindha Family of Yelburga”,  “Bagaklot Branch” etc.  They used both “Nagari” and “Telugu” characters as their languages.

Narayanpal stone inscription (1111 A.D) of queen “Gunda Mahadevi”, the mother of “King Somesvaradeva”, records the grant of village Narayanapura to the god Narayana and the god Lokesvara.   Narayanpal is a village 23 miles north-west of Jagdalpur the capital of the Bastar feudatory state attached to the Chattisgarh Division of the central provinces.  It is situated on the river bank Indravathi, one of those minor rivers of India.

The donor was “Gunda Mahadevi”, the chief queen of the “Maharaja Dharavarsha”, the mother of the “King Somesvaradeva” and grandmother of “King Kanharadeva”, who was then ruling after the death of his father.  The chief queen “Gunda Mahadevi” granted the village Narayanapura during her grandson’s reign in the year 1111 A.D.

The dynasty claims to be “Nagavamsi of Kasyapa Gotra” and to have a tiger with a calf as their crest and to be the “Lords of Bhogavati”, the best of cities.  Bastar Nagavamsi Kings were closely associated with the Sindha Family of Yelburga.  The birudas of the two families are strikingly similar.  The Sindas also claims to be “Nagavamsodbhava”, born of the race of the Naga (Cobra) and the “Lord of Bhogavati”.  The Narayanpal stone inscription states as follows :-

“(Line, 1 – 6), Hail – The Patta Mahadevi of the Maharaja Dharavarsha Deva, who was born of the Nagavamsa, resplendent with the mass of rays of thousand hood  jewels ; who was the lord of Bhogavati, the best of towns ; whose crest was a tiger with a calf ; who was of the Kasyapa Gotra”.  (Epigraphia Indica, Vol – IX, page – 315).

“(Line, 12 – 17), After the Maharaja Somesvaradeva, who was known as her son ; who was born of the Nagavamsa, resplendent with the mass of rays of thousand hood jewels ; who was the lord of Bhogavati, the best of town ; whose crest was a tiger with a calf ; who was of the Kasyapa Gotra”.  (Epigraphia Indica, Vol – IX, page – 316).

The Rajapura copper plate of the King Madhurantaka Deva mentions about the village Rajapura, which was granted by him in the year 1065 A.D.  The Rajapura village is still now situated in Jagdalpur, the capital of Bastar, on the bank of the Indravati River.  The copper plate mentions the name “Madhurantakadeva”, “Prince Kanharadeva”, “Queen Nagala Mahadevi”, “Prince Nayaka”, “Nayaka Sudraka”, “Prince Tungaraja” and “Sreshthin Puliama”.    The copper plate (1065 A.D) further specifies that, the King Madhurantaka Deva belonged to the Chhindaka Family of the Naga (Cobra) race.  Therefore, the Bastar Nagavamsi Kings belongs to Chhindaka Family.

The King Madhurantaka Deva’s, Chhindaka Family is one among the 36 Agni Kulas mentioned by Chand Bardai, the Court Poet of King Prithviraja.  (Prithviraja Raso, Canto 1, Page-54, Nagari Pracharini Granthamala Series).

Therefore, it is very clear that, the Nagavamsi Kshatriyas hails from “Agni Kula Kshatriyas Community” (i.e)  “Vanniya Kula Kshatriya Community”.

Another stone inscription is situated in Sunarpal, which is 10 miles of Narayanpal.  The inscription states about the gift made by “Mahadevi”, the chief queen of the “King Jayasimhadeva” of the Naga (Cobra) Race, the supreme Lord of Bhogavati, having the tiger with a calf as crest (symbol).  The king is called “Rajadhiraja Maharaja Sri Jayasimhadeva”.

Barsur inscription (1108 A.D) of “Ganga Mahadevi”, the chief queen of “Nagavamsi Kshatriya King Somesvaradeva”, is now in the Nagpur Museum.  The inscription in the Telugu character and the language is also in Telugu prose.  The titles of the King is mentioned in Sanskrit, which is almost same as Narayanpal Sanskrit inscription.  The inscription records the gift of a village to two siva temples, which was built by the chief queen Ganga Mahadevi.

The Dantesvari Gudi Telugu inscription (1218 A.D), of the Nagavamsi King Narasimhadeva states that, “Maharaja Narasimadeva”, the ornament of the race of the best of serpents was ruling.  (Sri – bhujaga – vara – bhushana – Maharajul = aina Sriman – Narasimhadeva – Maharajula Rajyamu).

The Nagavamsi Kshatriya King’s origin is from Andhra Pradesh is well established with the help of inscriptions.  They belong to “Agni Kula Kshatriya Community” (i.e) “Vanniya Kula Kshatriya Community”.  Several branches of the Nagavamsa Kshatriyas ruled many parts of the present Andhra Pradesh, Maharashtra and Chattisgarh.

Ramtak in the Nagpur District, five miles from this place there is a village called Nagardhan, which was known as Nandivardhana in olden times, and local traditions assert that the surrounding country was ruled from that place by Kshatriya Rajas.

The “PALEWARS”, the “Agni Kula Kshatriya Pallis” are still living in Nandivardhan (Nagardhan) from ancient times.  They had migrated from Andhra Pradesh to Nandivardhan (Nagardhan) during the period of Agni Kula Kshatriya Kings such as “Nagavamsa Kshatriyas” and “Vakatakas”.

The Nagavamsa Kshatriya Kings were also mentioned in the sangam age Tamil Literature.  The “Perumpaanaatrupadai” (2nd century B.C) mentions about the king, “Tondaimaan Ilantiraiyan”, who born to Cholas and Naga Princess.  The Tamil Language term, “Tondaiman” and “Kadavas” clearly denotes to Pallava Kings.

Similarly, another ancient Tamil Literature, the “Manimegalai” speaks about the relationship between Nagas and Cholas.  The early Pallavas had the matrimonial affairs with the “Chutu Nagas” of Andhra Pradesh.  The Pallava King Sivaskanda Varman was called as “Siva Skanda Naga Sri” in the Banavase inscription (Contribution of South Indian to Indian culture, page – 13, S.K. Ayengar).  The saint “Thirumangai Azhwar” of 8-9 th century A.D. states that, the Pallava Kings had the “Serpent – Banner” :-

“தேம்பொழில் குன்றையில் தென்னவனைத்
திசைப்பதிச் செருமேல் வியந்து அன்று சென்ற
பாம்புடைப் பல்லவர்கோன் பணிந்த
பரமேச்சுர விண்ணகரம் அதுவே”

The Pallavas (Kadavas) are “Vanniya Kula Kshatriyas” (i.e) “Agni Kula Kshatriyas”.  The Kadavas mentioned in the Cholas inscriptions as “Pallis” (Vanniyas) by caste.  They had very close matrimonial affairs with the Cholas.

The Vanniya Kula Kshatriyas still have the name “Nagavada Palli” in the Dharmapuri Region of Tamil Nadu.  The Vanniya Kula Kshatriya Royal Kings of Udaiyar Palaiyam Zamin clearly mentioned in their Genealogical tree that, the “Zamin Family of Udaiyar Palaiyam of Bargava Gotram in Ganganooja Family that took its origin from Vanniya Kulam (the family of the God of Fire)”.  This proves that, the “Fire Race of Kings” existed through out India.

The pride history of “Nagavamsi Kshatriyas” reveals that, they not only ruled the “Tamil Nadu” and “Andhra Pradesh”  but also ruled the parts of “Maharashtra” and “Chattisgarh”.  The name “Nagpur” might have derived from the term “Nagavamsi Kshatiyas”.  Moreover, the “Agni Kulas” not only to “Southern India” but also to “Northern India”.  They all are comes under the clans of Kshatriyas (i.e) the family of the God of Fire.

—– xx —– xx —– xx —–

விழுப்பரையர்

சோழ அரசன் “உத்தமச் சோழனின்” (973 – 985 A.D) பட்டத்தரசியும்,விழுப்பரையரின் மகளுமான “கிழானடிகள்” என்பவள் “வன்னிய குல க்ஷத்ரிய” சமூகத்தைச் சேர்ந்தவள் ஆவாள். இன்றைய “விழுப்புரம் மாவட்டம்” என்பது சோழர்கள் காலத்தில் “விழுப்பரையர்கள்” என்னும் சிற்றரசர்களால் ஆளப்பட்டது. இவர்கள் “விழுப்பாதிராசன்” என்றும் சோழர்கள் காலத்துக் கல்வெட்டில் அழைக்கப்பெற்றனர் :-
“குடிப்பள்ளி குமாரி சேந்தனான ஜயங்கொண்ட சோழ விழுப்பரைய நாடாழ்வான்” (S.I.I. Vol-XVII, No.227), (Adhirajendra Chola, 1068-69 A.D).
“குடிப்பள்ளி சேந்தன் நாகனான ராஜேந்திரசோழ விழுப்பாதிராசன்” (S.I.I. Vol-XVII, No.223), (Kulottunga Chola-I, 1096-97 A.D).
“விழுப்பரையர்” என்ற பெயரானது “போரில் பல விழுப்புண் பெற்ற வீர மரபினர்களுக்கு”வழங்கப்படும் வீரமிகு பட்டமாகும். விழுப்புண் பெற்ற அரையர்கள் “விழுப்பரையர்கள்” எனப்பட்டனர். அத்தகைய “வீர மரபினர்கள்” இன்றும் “விழுப்புரம் மாவட்டத்தில்” நிறைந்து பெருமையோடு வாழ்ந்துவருகிறார்கள்.
—– xx —– xx —– xx —–

க்ஷத்ரியர் புகழ்ப்பாடும் கீர்த்திகள்

க்ஷத்ரிய அரசர்களான “காடவராயர்களும்”, “சம்புவராயர்களும்”, “நீலகங்கரையர்களும்” நூற்றுக்கணக்கானசோழர்கள் காலத்துக் கல்வெட்டுகளில் கிழ்கண்ட”கீர்த்திகளால்” குறிப்பிடப்பெற்றனர் :-
“ஆளப்பிறந்தான்”
“அவனி ஆளப்பிறந்தான்”
“புவி ஆளப்பிறந்தான்”
“சகலபுவனச் சக்கரவர்த்தி”
“சகலலோக சக்கரவர்த்தி”
மஹா பராக்கிரமம் பொருந்திய “க்ஷத்ரியர்கள்”என்பவர்கள் “சகல புவனத்தையும் ஆளப்பிறந்த சக்கரவர்த்திகள்” ஆவார்கள் என்பதை மனு தர்மம் நமக்கு மிகத் தெளிவாக குறிப்பிடுகிறது.
மேற்குறிப்பிடப்பெற்ற “க்ஷத்ரியர் புகழ்ப்பாடும் கீர்த்திகள்” என்பது நூற்றுக்கணக்கானசோழர்கள் காலத்துக் கல்வெட்டுகளில் வன்னிய மன்னர்களைப் குறிப்பிடுகிறது.

புறமலை நாட்டில் (தற்போதைய அரூர், தருமபுரி மாவட்டம்) தீர்த்தமலை என்ற ஊர் உள்ளது. இங்கு இருக்கும் ஆண்டவனுக்கு கூடல் ஆள்வார் என்று பெயர். இங்கு கற்கடமாராயன் என்ற பட்டம் பெற்ற சிற்றரசன் ஒருவன் பரகேசரி ராசேந்திரன் சோழன் காலத்தில் வாழ்ந்து வந்ததாக கல்வெட்டில் காணலாம் (கி.பி. 658, 69, 72). கூடல் என்பது தற்காலத்து தீர்த்தமலை.
பின் ஆண்ட கோப்பெருஞ்சிங்கன் கால கல்வெட்டுகளிலும் கூடலும், திருமுனைப்பாடியும் கீழாமுர் நாட்டில் உள்ளதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. இக்கூடல் கற்கடமாராயன் நிறுவிய கூடல் அல்ல கோப்பெருஞ்சிங்கன் நிறுவிய புதிய கூடல். விருதாச்சலம்- கூடலூர் மற்றும் கள்ளக்குறிச்சி – கூடலூர் என்ற ஊர்களை காணலாம். அவனியாளப் பிறந்தான் வீரசேகரன் காடவராயன் என்பவன் கற்கடமாராயன் கூடலை வென்ற பெருமை உடையவன். கற்கடமகராசன் என்ற குடும்பத்தினரை வென்று கொண்ட இக்கூடல் வெற்றியை பிற்காலத்தில் இவன் புதல்வர்களும் பெரிதும் போற்றி “கூடல் ஆளப்பிறந்தான்” என்ற பட்டப்பெயர் கொண்டனர்.

கருணாகரத் தொண்டைமான்

பல்லவர்கள் பல கல்வெட்டுகளிலும் /செப்புபட்டையங்களிலும் “க்ஷத்ரியர்” என்றே குறிப்பிடப்படுகின்றனர். கி.பி. 12 ஆம் நூற்றாண்டின் இலக்கியமான கலிங்கத்துப்பரணியும், பல்லவர் கோன் கருணாகரத் தொண்டைமானை “க்ஷத்ரியர்” என்றே குறிப்பிடுகிறது.
கலிங்கத்துப்பரணியில், காளிக்குக் கூளி கூறியது-30 வது கவியில், புலவர் ஜெயங்கொண்டார் அவர்கள், பல்லவர் கோன் வண்டை வேந்தன் கருணாகரத் தொண்டைமானை :-
“மறைமொ ழிந்தபடி மரபின் வந்தகுல
திலகன் வண்டைநகர் அரசன்”
என்று தெரிவிக்கிறார்.அதாவது மறையான வேதங்கள் வகுத்த “நால் வருணத்தில்” இரண்டாவது வருணமான “க்ஷத்ரியர் குலத்தில் உதித்த வண்டைநகர் அரச திலகமே” என்று புலவர் ஜெயம்கொண்டார் அவர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.
கவிச் சக்கரவர்த்தி கம்பர் எழுதிய வன்னியர் புகழ் பாடும் “சிலை எழுபது” என்ற நூலில் “பல்லவர் கோன் கருணாகரத் தொண்டைமான்” அவர்கள் வன்னியர் குலத்தில் உதித்தவர் என்று போற்றப்படுகிறார். சோழர்கள் காலத்தில் ஆட்சி செய்த காடவர்கள் (பல்லவர்கள்) வன்னிய மரபினர்கள் என்பதை சான்றுகள் பகர்வதால், சிலை எழுபது குறிப்பிடும் கருணாகரத் தொண்டைமானும் “வன்னியர் மரபினரே” என்று முடிவுகாணப்படுகிறது.
சிலை எழுபதின் கூற்று உண்மை தான் என்பதை “பல்லவர்களான அறந்தாங்கித் தொண்டைமான்களின்” கல்வெட்டுகளும் /செப்புபட்டயங்களும் நமக்கு சான்று பகர்கின்றன.
அறந்தாங்கித் தொண்டைமான்கள் தங்களை “கலிங்கம் திறைகொண்ட கருணாகரனின் வம்சத்தவர்கள்” என்றும் “கலிங்கத் திறைகொண்டு பரணி புனைந்தோன்” என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். இது அவர்களை “கலிங்கம் வென்ற கருணாகரத் தொண்டைமானின் வம்சத்தவர்கள்” என்பதை உறுதிபடுத்துகிறது.
மேலும் அவர்கள், தங்களை “கம்பன் தமிழுக்குச் செம்பொன் அளித்தோன்” என்று பண்ணைவயல் செப்பேட்டில் குறிப்பிடுகிறார்கள். இது மிக மிக முக்கியமான சான்றாகும். அறந்தாங்கித் தொண்டைமான்கள், கவிச் சக்கரவர்த்தி கம்பர் எழுதிய வன்னியர் புகழ்பாடும் “சிலை எழுபதிற்கு” செம்பொன் அளித்தவர்கள் என்பதை குறிப்பிடவே தங்களை “கம்பன் தமிழுக்கு செம்பொன் அளித்தோன்” என்று செப்பேட்டில் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
சிலை எழுபது என்ற வன்னியர் புகழ் பாடும் நூல் எழுதியதற்காக, கருணாகரத் தொண்டைமான் அவர்கள் புலவர் கம்பர் அவர்களுக்கு “ஆயிரம் பொன் பரிசு” கொடுத்தார்கள் என்பதை “சிலை எழுபது” பாடல் – 68 குறிப்பிடுகிறது:-
“கவிக்கா யிரம்பொன் பரிசளித்தான்
கருணா கரத்தொண்ட வன்னியனே”
எனவே, அறந்தாங்கித் தொண்டைமான்கள் குறிப்பிடும் “கம்பன் தமிழுக்குச் செம்பொன் அளித்தோன்” என்பது “சிலை எழுபதிற்கு” பரிசு கொடுத்ததையே குறிப்பிடுவதாகும்.
“சிலை எழுபது” என்ற நூலிற்கு முழுப்பெயர் “செம்பொன் சிலை எழுபது” என்பதேயாகும். இதை கிழ்காணும் “சிலை எழுபதின்” பாடல் நமக்கு மிகத் தெளிவாக குறிப்பிடுகிறது:-
“முந்துநாள் வீர சம்பு முனிசெய்மா மகத்திற் போந்த
சந்ததி யார்சீ ரோது கெனத்தகு முதியோர் கேட்ப
இந்தணி சடிலத் தெம்மான் இணைக்கழல் பராஅய் இசைத்தான்
செந்தமிழ்க் கம்பன் செம்பொற் சிலையெழு பதுவாம் இந்நூல்”
சூரிய குலத்தைச் சார்ந்த “அறந்தாங்கி தொண்டைமான்கள்” வன்னிய குல க்ஷத்ரிய சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவார்கள். அறந்தாங்கி தொண்டைமான்கள் “அழுஞ்சியேந்தல்செப்பேடு” மற்றும் “கிழ்ப்பாப்பனூர்ச் செப்பேட்டில்” தங்களை “சூரிய குலத்தில் தோன்றிய வள்ளல்” என்றும் ஏனாதிச் செப்பேட்டில் “சூரிய வங்கிச திலகன்” என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
அறந்தாங்கி தொண்டைமான்கள் “பிறாந்தனில் ஏந்தல்கள் குறிச்சிகள் செப்பேட்டில்” தங்களை “முகிலின் கிழ்திரியும் இள வன்னிய மகா கண்டன்” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். அதாவது “மேகத்தில் திரியும் இளம் சூரியனை போன்ற மகா கண்டன்” என்பதாகும். எனவே “இள வன்னிய” என்பது “இளம் சூரியன்” என்று பொருள்படும். அறந்தாங்கி தொண்டைமான்கள் “வன்னியராகிய சூரிய குலத்தவர்கள்” ஆவார்கள்.
இதைப்போலவே புதுக்கோட்டை மாவட்டக் கல்வெட்டிலும் தங்களை பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்கள். அதில் “முகிலின் கிழ்திரியும்” என்ற பகுதி சிதைந்து காணப்படுகிறது. ஆலங்குடி தாலுகா திருவரங்குளம் மற்றும் மணியம்பலம் கல்வெட்டுகளில்,அறந்தாங்கி தொண்டைமான்கள் தங்களை “இள வன்னியர் மீசுர கண்டன்” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள் (I.P.S. No.738 & 845). இவற்றின் மூலம் இவர்கள் “வன்னிய குல க்ஷத்ரிய” சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை அறியமுடிகிறது.
மேலே குறிப்பிடப்பெற்ற அடிப்படை சான்றுகளின் மூலம் “கலிங்கம் வென்ற கருணாகரத் தொண்டைமான்” அவர்கள் “வன்னிய குல க்ஷத்ரிய” சமூதாயத்தைச் சேர்ந்தவர் ஆவார் என்பது உறுதியாகிறது.
—– xx —– xx —– xx —–

vanniyar history வன்னியர் வரலாறு

கடந்தையார்

சோழர் படைத்தளபதி , குறுநில மன்னர் வம்சம் (வன்னியர் சமூகம் )
தென்னார்க்காடு பகுதியில் பெண்ணாகடம், குடிகாடு , திட்டக்குடி போன்ற பகுதியிலும், கீழ்பெரம்பலூர் பகுதியிலும் வன்னியர் குடும்பத்தினர் கடந்தையார் பட்டம் சூடியவர்கள் .
இவர்கள் அனைவருமே தங்களை ஒரே குடும்பமாக ,பங்காளி முறை என்று கருதுபவர்கள் .அதனால் பெண் எடுப்பதோ கொடுப்பதோ வேறு பட்டத்தில்தான் .
பெண்ணாகடம் சிவன் கோவிலில் நடக்கும் தேரோட்டத்தில் தேர்வடம் பிடிக்கும் முதல்மரியாதை கடந்தையார்களுக்கே .
தேரோட்டத்தின் போது இக்குடும்பத்து மூத்த பிரதிநிதிகளுக்கு சந்தனம், மாலை , வெற்றிலை பாக்கு , தீபாராதனையுடன் பரிவட்டம் கட்டபடுகிறது…
பெண்ணாகடம் ஊரின் பழைய பெயர் கடந்தை (ஏழாம் நூற்றாண்டு ). இப்பகுதியை ஆட்சி செய்ததால் இவ்வன்னியர்களுக்கு கடந்தையார் என்ற பெயர் .
கிபி 1136 கல்வெட்டில் “பெண்ணாகடமான ஸ்ரீமுடிகொண்ட சோழச் சதுர்வேதிமங்கலம் ” என அழைக்க பட்டது .
விக்கிரம சோழன் காலத்தில் திட்டக்குடி – உகளூரை சேர்ந்த பகுதிகளில் வன்னிய இனத்தை சேர்ந்த அதிகாரிகள் முத்தரையர் என்ற பட்டத்துடன் விளங்கியதை ஆடுதுறை கல்வெட்டுகள் தெரிவிக்கிறது .
1. உகளூர் கூற்றத்து இறையான் புஞ்சை குரங்காடி மகாதேவர்க்கு இந்நாட்டில் ஆய்க்குடியில் காணி உடைய பள்ளிகளில் பொன்னான முடிகொண்ட சோழ முத்தரையன்
2. ஒலைப்பாடியில் காணி உடைய பள்ளிகளில் காணி திரிச்சன் விக்ரமசோழன் முத்தரையன்
3. துங்கபுரத்தில் காணி உடைய பள்ளிகளில் அழகன் அம்பலவன் குலோத்துங்க சோழ முத்தரையன்
4. மகதை மண்டலத்து தொழுவூர் பற்றில் குறுக்கையில் காணி உடைய பள்ளிகளில் பாண்டியன் சொக்கன் மரகத சோழ முத்தரையன்
என கல்வெட்டு வாசகம் வருகிறது .
இதிலிருந்து , கடந்தையை பூர்வீகமாக கொண்ட வங்காரம் ஊரில் காணி உரிமை உடையவர்களாகவும்முத்தரையர் என்ற அரசியல் பட்டபெயர்கொண்டும் விளங்கிய மேற்சொன்ன பள்ளிகள் (வன்னியர்கள் ) தெளிவாகிறது .
இன்றளவும் இப்பகுதியில் கடந்தையார் என்பது வன்னியர் இனத்திடையே மட்டுமே இருக்கும் பட்டமாகும் .
குறிப்பு :
நூல் : திருக்கடந்தை வரலாறும் உறையும்
ஓலைச்சுவடி உரிமை : கோவிந்தசாமி கடந்தையார்
வெளியீடு : ச.கிருஷ்ணமூர்த்தி
பக்கம் – 245